PROJECT
"DE PLEK"
1 mei 2002 - 9 juni 2002
Geinitieerd door de Gemeente Delft, zal een 16-tal Delftse Kunstenaars op een locatie van zijn- of haar keuze een werkstuk tonen dat een bijzondere band heeft / aangaat met die locatie.
"DE PLEK"
1 mei 2002 - 9 juni 2002
Geinitieerd door de Gemeente Delft, zal een 16-tal Delftse Kunstenaars op een locatie van zijn- of haar keuze een werkstuk tonen dat een bijzondere band heeft / aangaat met die locatie.
PROJECT
"DE PLEK" (LOCATION)
1 May 2002 - 9 June 2002
The community board of Delft requested the Delft artists to make
a special presentation of their work in the city of Delft.
16 proposals to do so, have been accepted and will be executed.
The location to show the work is chosen by the artist.
Each location is supposed to have special meaning to the work or to add special meaning to the work.
"DE PLEK" (LOCATION)
1 May 2002 - 9 June 2002
The community board of Delft requested the Delft artists to make
a special presentation of their work in the city of Delft.
16 proposals to do so, have been accepted and will be executed.
The location to show the work is chosen by the artist.
Each location is supposed to have special meaning to the work or to add special meaning to the work.
Het
werkstuk "More to me than meets the eye…" is een serie olieverfschilderingen
op paneel.
De panelen zijn rond en elk 13 cm groot. Op elk paneel is een oog geschilderd dat de beschouwer aankijkt. De totale 'eyes'-serie bestaat inmiddels uit meer dan 60 oog-schilderingen. Daarvan is ongeveer de helft nog in bezit van de maker. Het is de bedoeling dat een serie van 18 ogen als één werkstuk bij elkaar blijft. De 'standaard'- presentatie van deze serie van 18 ogen is, dat de paneeltjes op ooghoogte op één lijn en op gelijke afstand van elkaar zijn bevestigd.
Voor een presentatie van de ogen-serie gingen mijn gedachten uit naar een plaats
a) waar de werken veilig zouden kunnen hangen
b) waar de werken van buiten af zichtbaar zouden kunnen zijn, bij voorkeur direct achter
een raam geplaatst
c) waar de raampartijen voldoende totaaloppervlak hebben om een dergelijke serie achter te plaatsen, zonder dat het het een in een kader gepropte ogenserie wordt.
d) waar de kenmerken van de locatie de mogelijkheid bieden om het werk iets extra's mee te geven; een extra lading of extra attentiewaarde te geven.
De locatie aan de Oude Delft voldoet aan al deze wensen.
De raampartij aan de Oude Delft biedt de mogelijkheid om met de totale serie ogen zoals die nu nog bij elkaar is, een presentatie te maken, die gebaseerd is op de eigenschappen van de locatie, en die daarmee het werkstuk een andere (of zo men wil -een extra-) lading geeft, in vergelijking met de 'standaard presentatie : Door een schijnbaar willekeurige verdeling over de ruitjes in de raampartijen (elke raampartij bestaat uit 16 kleinere ruitjes) ontstaat een effect van speelsheid.
De kleur van de ogenschilderingen (vrij licht) contrasteren met die van de omgeving en de achtergrond: die is zeer donker. Dat komt goed uit want dan vallen de kleine paneeltjes nog enigszins op in de tientallen meters grote muur- en raampartij aan de oude Delft. Tegelijk is het juist het feit dat het werk zich niet bijzonder aan het oog opdringt, en misschien zelfs met een zeker 'toeval' ontdekt moet worden door passanten juist een aardige bijkomstigheid, omdat daarmee de intimiteit die het werk van zichzelf heeft, in grote mate behouden blijft. De plaatsing van de ogen in aparte ruitjes van de raampartijen draagt daar ook toe bij. Het gegeven van intimiteit of beslotenheid past weer erg goed bij het karakter van de locatie, terwijl de speelsheid van de opstelling er voor zorgt dat het werk zich toch losmaakt van de ervaring van zwaarwichtigheid van de 'historische locatie'. Dat de ogen-paneeltjes naar buiten gericht moeten zijn ('over de straat moeten uitkijken') is een keuze die te maken heeft met dat ik voor dit werk een 'naar buiten gerichte' presentatie wilde hebben, plus dat juist hierdoor de bovenbeschreven 'extra lading' aan het werk gegeven kan worden. Een niet onbelangrijk (bij-)effect van deze wijze van presenteren, is dat voor 'het publiek' de bereikbaarheid van het werk optimaal is.
Inhoudelijk heeft het werk, zoals het hier gepresenteerd wordt, alles te maken met kijken en bekeken worden. Kijken door geschilderde ogen en door de ogen van de beschouwer, met als presentatie-plaats een pand waarin een belangrijke rol is toebedeeld aan het kijken.
De panelen zijn rond en elk 13 cm groot. Op elk paneel is een oog geschilderd dat de beschouwer aankijkt. De totale 'eyes'-serie bestaat inmiddels uit meer dan 60 oog-schilderingen. Daarvan is ongeveer de helft nog in bezit van de maker. Het is de bedoeling dat een serie van 18 ogen als één werkstuk bij elkaar blijft. De 'standaard'- presentatie van deze serie van 18 ogen is, dat de paneeltjes op ooghoogte op één lijn en op gelijke afstand van elkaar zijn bevestigd.
Voor een presentatie van de ogen-serie gingen mijn gedachten uit naar een plaats
a) waar de werken veilig zouden kunnen hangen
b) waar de werken van buiten af zichtbaar zouden kunnen zijn, bij voorkeur direct achter
een raam geplaatst
c) waar de raampartijen voldoende totaaloppervlak hebben om een dergelijke serie achter te plaatsen, zonder dat het het een in een kader gepropte ogenserie wordt.
d) waar de kenmerken van de locatie de mogelijkheid bieden om het werk iets extra's mee te geven; een extra lading of extra attentiewaarde te geven.
De locatie aan de Oude Delft voldoet aan al deze wensen.
De raampartij aan de Oude Delft biedt de mogelijkheid om met de totale serie ogen zoals die nu nog bij elkaar is, een presentatie te maken, die gebaseerd is op de eigenschappen van de locatie, en die daarmee het werkstuk een andere (of zo men wil -een extra-) lading geeft, in vergelijking met de 'standaard presentatie : Door een schijnbaar willekeurige verdeling over de ruitjes in de raampartijen (elke raampartij bestaat uit 16 kleinere ruitjes) ontstaat een effect van speelsheid.
De kleur van de ogenschilderingen (vrij licht) contrasteren met die van de omgeving en de achtergrond: die is zeer donker. Dat komt goed uit want dan vallen de kleine paneeltjes nog enigszins op in de tientallen meters grote muur- en raampartij aan de oude Delft. Tegelijk is het juist het feit dat het werk zich niet bijzonder aan het oog opdringt, en misschien zelfs met een zeker 'toeval' ontdekt moet worden door passanten juist een aardige bijkomstigheid, omdat daarmee de intimiteit die het werk van zichzelf heeft, in grote mate behouden blijft. De plaatsing van de ogen in aparte ruitjes van de raampartijen draagt daar ook toe bij. Het gegeven van intimiteit of beslotenheid past weer erg goed bij het karakter van de locatie, terwijl de speelsheid van de opstelling er voor zorgt dat het werk zich toch losmaakt van de ervaring van zwaarwichtigheid van de 'historische locatie'. Dat de ogen-paneeltjes naar buiten gericht moeten zijn ('over de straat moeten uitkijken') is een keuze die te maken heeft met dat ik voor dit werk een 'naar buiten gerichte' presentatie wilde hebben, plus dat juist hierdoor de bovenbeschreven 'extra lading' aan het werk gegeven kan worden. Een niet onbelangrijk (bij-)effect van deze wijze van presenteren, is dat voor 'het publiek' de bereikbaarheid van het werk optimaal is.
Inhoudelijk heeft het werk, zoals het hier gepresenteerd wordt, alles te maken met kijken en bekeken worden. Kijken door geschilderde ogen en door de ogen van de beschouwer, met als presentatie-plaats een pand waarin een belangrijke rol is toebedeeld aan het kijken.
eye-painting
panels are placed behind the windows of
museum 'het Prinsenhof'
facing the 'Oude Delft', opposite the Old Church.
paneeltjes met ogen-schilderingen zijn achter
de ruitjes van Museum 'het Prinsenhof' geplaatst
aan de zijde van de Oude Delft,
tegenover de Oude Kerk.
museum 'het Prinsenhof'
facing the 'Oude Delft', opposite the Old Church.
paneeltjes met ogen-schilderingen zijn achter
de ruitjes van Museum 'het Prinsenhof' geplaatst
aan de zijde van de Oude Delft,
tegenover de Oude Kerk.
